GeoExplorer

Słowianie (3)

przez , Gru.23, 2017, w Historia

Swarga z KruszwicyZróżnicowanie
Słowianie są gałęzią ludów indoeuropejskich o wspólnym pochodzeniu, podobnych zwyczajach, wierzeniach i obrzędach, posługujących się językami słowiańskimi. Zamieszkują Europę wschodnią, środkową i południową a także pas północnej Azji – od Uralu po Ocean Spokojny. Stanowią najliczniejszą grupę ludności indoeuropejskiej w Europie.
Wśród Słowian wyróżnia się prawie 150 grup etnicznych o bardzo zróżnicowanej liczebności. Wszystkie te grupy według kryterium geograficznego dzieli się na trzy główne odłamy:
– Słowianie Zachodni – to Serbołużyczanie, Polacy, Czesi i Słowacy;
– Słowianie Wschodni – to Białorusini, Rosjanie, Ukraińcy i Rusini;
– Słowianie Południowi – to Bośniacy, Bułgarzy, Chorwaci, Czarnogórcy, Macedończycy, Serbowie i Słoweńcy.

Słowian Zachodnich i Wschodnich łączy się dla celów badawczych w grupę Słowian Północnych, których odróżnia się od Słowian Południowych.
Nieistniejący w rzeczywistości odłam Słowian Północnych występuje również w tworzonych przez hobbystów-lingwistów światach alternatywnych, na przykład w III Bethisad.
W przeszłości istniały również grupy:
– Słowian Dackich
– Słowian Panońskich
– Słowian Połabskich
– Słowian Karantańskich

Języki
Przynależność używanego języka jest najistotniejszym czynnikiem wyróżniającym Słowian spośród pozostałych ludów indoeuropejskich. Współczesne języki słowiańskie są potomkami języka prasłowiańskiego, z którego wyodrębniły się w okresie od przełomu V i VI wieku do XII wieku, w czasach wielkiej ekspansji Słowian i powstawania pierwszych państw słowiańskich. Wówczas ukształtował się zasadniczy podział języków słowiańskich na zachodniosłowiańskie, wschodniosłowiańskie i południowosłowiańskie.
Mimo podziałów wszystkie języki słowiańskie zachowały wiele wspólnych cech oraz podobnie brzmiących słów i konstrukcji językowych. Dzięki temu w pewnym, choć niewielkim zakresie są wzajemnie zrozumiałe.

Państwowość
Pierwsze państwo, Państwo Samona zostało założone około 624 roku przez frankijskiego kupca Samona i najprawdopodobniej miało charakter unii plemion z centrum umiejscowionym na Morawach. Samon dał się poznać jako bardzo waleczny władca Słowian toczący wojny z Awarami i Frankami. Niestety po jego śmierci państwo rozpadło się.
Następnym państwem była Karantania założone przez słowiańskie plemię Karantan w VII wieku. Głównym ośrodkiem, stolicą, był Krnski Grad (okolice dzisiejszego Klagenfurtu w Austrii). Od lat czterdziestych VIII wieku stało się zależne od królestwa Franków. Po klęsce powstania Ljudewita w latach dwudziestych IX wieku jego odrębność została zlikwidowana.SwargaSłowińska Bułgaria jako państwo zostało założone przez turecki lud Protobułgarów, na którego czele stał chan Asparuch i w 681 roku podporządkował swojej władzy Słowian zamieszkujących Dobrudżę. W IX wieku Protobułgarzy ulegli slawizacji.
Kolejne Słowiańskie państwo – Slawonia, powstało najprawdopodobniej pod koniec VIII wieku, a jego stolicą było Sisak. Było to kolejne państwo zależne od królestwa Franków. W 819 roku władca Slawoni, książę Ljudewit, wzniecił powstanie przeciwko Frankom. Powstanie zostało stłumione, a w konsekwencji około 838 roku Slawonia została włączona do królestwa frankijskiego.
Państwo Chorwacja powstaje na przełomie VIII i IX wieku ze stolicą w Ninie – jego władca Borna na początku IX wieku przyjmuje chrzest.

Księstwo Nitrzańskie jest najstarszym znanym organem państwowym ProtoSłowaków, powstało jako niezależne, niemniej jednak w 833 roku wchodzi w skład Państwa Wielkomorawskiego.
Państwo Wielkomorawskie powstało około 830 roku na terenie obecnych Moraw i Słowacji. Jego władcą był Mojmir I. W wyniku najazdu Madziarów upada około 906 roku.
W latach 840-876 istniało słowiańskie państwo – Księstwo Błatneńskie.
W IX wieku powstaje Księstwo Wiślan z głównym grodem – stolicą w Krakowie. Najprawdopodobniej w latach 874-907 było zależne od państwa Wielkomorawskiego. W chwili obecnej nie można ustalić dokładnej daty kiedy książę Wiślan przyjął chrzest w obrządku słowiańskim, najprawdopodobniej miało to miejsce między rokiem 873 a 885. Księstwo Wiślan zostało wcielone/przyłączone do ziem państwa Polskiego przez Mieszka I bądź Bolesława Chrobrego.

Codzienność
Najstarszym znanym ustrojem społeczno-politycznym panującym wśród Słowian była demokracja wojenna. Ludność zajmowała się rolnictwem (głównie uprawą prosa i beru) i hodowlą bydła. Osady były wznoszone wzdłuż rzek. Podstawową formą budynku mieszkalnego była niewielka ziemianka na planie kwadratu z dużym kamiennym lub glinianym piecem. Wznoszone chaty były rozmieszczane w jednym lub kilku rzędach wzdłuż rzeki.
Kultura materialna wczesnych Słowian była uboga w wyroby metalowe. Występowały natomiast licznie proste, niezdobione naczynia gliniane, które były wykonywane bez użycia koła garncarskiego (z tym wynalazkiem zapoznali się dopiero nad Dunajem). Cechą Słowian był przejaw w łatwości przyswajania sobie obcych wzorów (od sąsiadujących z nimi ludów) – na przykład na terenach na których kontaktowali się z Cesarstwem Bizantyjskim czy z Awarami występują elementy zdobień o formach zaczerpniętych z tych kultur.

Ród tworzyło kilka spokrewnionych rodzin, wspólnotę opartą na więzach krwi.
Ziemia była uprawiana przez kilka lat do momentu wyjałowienia jej a następnie siedziby przenoszono o kilkanaście kilometrów na dziewicze tereny, najczęściej leśne, las wypalano a popiołem użyźniano ugory.
Elite plemienną stanowiła starszyzna plemienna, którą wybierano spośród najbogatszych rodów – żupani i władykowie oraz wojownicy posiadający konie. Pośród nich wybierani byli dowódcy wojskowi (wojewodzi, czelnicy, knezie) na ogólnych zgromadzenia nazywanych wiecami.
W trakcie ekspansji na zachód i prowadzonych w związku z nią ciągłych wojen, to właśnie dowódcom wojskowym udawało się utrzymywać faktyczną władzę polityczną i nawet przekazywać po sobie swoim synom, pomimo że większość spraw plemiennych ustalana była podczas zgromadzenia ogólnego.SłowiankaProkopiusz żyjący za cesarza Justyniana (pierwsza połowa VI wieku) tak mówił o Słowianach naddunajskich:
„W postaci nawet nie bardzo się od siebie różnią, cera ich nie nader biała, a włosy nie blond, ale też nie czarne, lecz ciemne”.
Na ziemiach polskich początkowo podstawową komórką społeczną byłą rodzina wraz z krewnymi. Grupa rodzin z danego terytorium tworzyła małą społeczność zwaną opolem. Opola z poszczególnych terenów, zazwyczaj oddzielonych od siebie naturalnymi barierami w postaci rzek, borów czy gór, tworzyły plemiona – Polanie, Wiślanie, Bobrzanie, Goplanie itp. Na co dzień opolem zarządzał wiec plemienny, który w razie zagrożenia wybierał dowódcę – wojewodę lub księcia. Z czasem jednak tymczasowi wodzowie starali się utrzymać władze nad coraz liczniejszymi wspólnotami. I to właśnie ich ambicje przyczyniły się do jednoczenia całych plemion we wspólnoty.

Na terenach Polski
Jednym z wczesnych świadectw obecności Słowian na terenie Polski jest to dane przez rosyjskiego kronikarza Nestora z Kijowa w kronice „Powieść minionych lat” napisanej około 1113 roku. Wszystkich Słowian Zachodnich zamieszkujących zarówno w rejonie Warty (Polanie), dolnej Odry (Lutycy), jak i środkowej Wisły (Mazowszanie) i dolnej Wisły (Pomorzanie) wywodził od ludu Lachów (Lechitów – Lęch, Ljach, Lach). Nazwa „Lachy” do dnia dzisiejszego zachowała się w językach Słowian Wschodnich – Ukraińców, Białorusinów i Rosjan, którzy potocznie nazywają tak Polaków.
„Soweni że owi priszedsze siedosza na Wisle i prozwaszasja lachowie, a ot tiech lachow prozwaszasja polanie, lachowie druzii luticzi, ini mazowszanie, ini pomorianie”.

Pełny fragment kroniki Nestora w przełożeniu na język polski brzmi:
„Gdy bowiem Włosi naszli na Słowian naddunajskich i osiadłszy pośród nich ciemiężyli ich, to Słowianie ci przyszedłszy, siedli nad Wisłą i przezwali się Lachami, a od tych Lachów przezwali się jedni Polanami, drudzy Lachowie Lutyczami, inni Mazowszanami, inni Pomorzanami”.
Źródła wymieniające Lędzian/Lędziców:
– Geograf Bawarski w 843 roku na mapie – Lendizi
– Konstantyn VII Porfirogeneta lata 912-959 – Lendzanenoi, Lendzaninoi
– Josippon w kronice żydowskiej około 890-953 roku -Lz’njn
– Nestor z Kijowa Xi wiek, pod datą 981 rok – Lachy
– Kinamos, Bizancjum XI wiek – Lechoi
– Al-Masudi kronikarz arabski, około 940 roku – Landzaneh

Na terenach Polski mieszkało wiele plemion słowiańskich z których największym byli Wiślanie (nad górną Wisłą), Polanie (nad Wartą), liczne plemiona śląskie, plemiona pomorskie, Mazowszanie (nad środkową Wisłą), Goplanie (na Kujawach), Lędzianie (nad Sanem i Wieprzem). Wiele z nich zaczęło się jednoczyć ale największy sukces odnieśli Polanie.
Zgodnie z przekazem Galla Anonima państwem Polan rządził król Popiel i kolejni potomkowie Piasta – Siemowit, Lestek i Siemomysł.
Pierwszym udokumentowanym władcą Polan był Mieszko I. Za jego panowania, kiedy to Polanie pod przymusem (!) przyjęli chrzest zbiorowo – obcą religię (!), miało miejsce wiele (uzasadnionych) buntów przeciwko żydowskim wierzeniom.

Miały one swój największy wydźwięk w powstaniu za Mieszka II, lecz nawet wcześniej kapłani starej wiary obmywali wiernych ze chrztu w dawnych świętych miejscach, utrzymując jak najliczniejszą grupę zwolenników nawet wśród niższych warstw społecznych.
Słowianie – Polacy… Nie zapominajmy o swojej tożsamości, o swoich korzeniach, wierzeniach, przodkach i historii… Religia chrześcijańska Słowianom została narzucona i wpojona siłą.

:,

Komentowanie nieaktywne.

Szukasz czegoś?

Użyj poniższego formularza:

Nadal nie znalazłeś tego, czego szukasz? Zostaw komentarz w notce, lub skontaktuj się z nami a zajmiemy się tym.

Blogroll

Kilka bardzo polecanych stron...