GeoExplorer

Tag: grzyb

Goździeniec robakowaty

by on Gru.17, 2017, under Flora i Fauna

Goździeniec robakowatyGoździeniec robakowaty (Clavaria fragilis) należy do gatunku grzybów z rodziny goździeńcowatych (Clavariaceae). Oficjalnie polską nazwę nadał Władysław Wojewoda w 2003 roku, choć już pod koniec XIX wieku taka była używana (bądź goździeniec łamliwy).
Jest saprotrofem (saprós – zgniły), czyli cudzożywnym organizmem pobierającym energię z martwych szczątków organicznych, rozkładającym je do związków prostych. Poprzez osmotrofię wchłania rozłożoną dzięki trawieniu zewnętrznemu płynną materię. Saprotrofy tworzą w ekosystemach poziom troficzny reducentów. Same są jednocześnie pożywieniem dla olbrzymiej liczby protistów. Dlatego też biorą udział w krążeniu materii w ekosystemach, a tym samym w obiegu pierwiastków w całej biosferze, na przykład węgla, azotu, wodoru, tlenu, siarki, fosforu i innych.

Pomimo, że jest grzybem jadanym jego walory smakowe są nieszczególne, smak łagodny, zapach nieokreślony lub go brak.
Goździeniec zazwyczaj tworzy niewielkie skupiska owocników. Pojedynczy owocnik wyrasta pod postacią długiej, nierozgałęzionej pałeczki, zazwyczaj prostej, czasami robakowato wygiętej, o wysokości od 2 do 12 cm i grubości około 4,5 mm. Zdarzają się też bocznie spłaszczone lub podłużnie rowkowane. U podstawy zazwyczaj jest zwężony, a jego koniec zaokrąglony, o gładkiej powierzchni, barwy białej, żółknący wraz ze starzeniem się. Owocniki są bardzo łamliwe i kruche, do czego nawiązuje drugi człon łacińskiej nazwy gatunkowej: fragilis – kruchy; zaś jego polska nazwa nawiązuje do robakowatego kształtu. Podstawki 4-zarodnikowe. Obłocznię posiada wyraźnie zgrubiałą. Subhymenium ma grubość 30-50 µm i składa się ze splecionych krótkich komórek o grubości 2-3 µm i jest wyraźnie oddzielone od pozostałej części obłoczni.Clavria fumosaZarodniki mają rozmiar 33-43 × 6-9 µm. Strzępki grzybni bez sprzążek. Zarodniki bezbarwne, elipsoidalne, gładkie, o rozmiarach 5-7 × 3-4µm, z małą kropelką.
Upodobane miejsce występowania stanowi półkula północna, w tym na terenie Polski opisano dość liczne jego stanowiska i pojawiają się od lipca do listopada.
Owocniki rosną na ziemi w lasach iglastych, liściastych lub mieszanych, na polanach, w parkach, często wśród mchów, na pastwiskach.
Inne goździeńce (9) występujące na terenie Polski to: goździeniec gliniasty (Clavaria argillacea), goździeniec zaostrzony (Clavaria falcata), goździeniec przydymiony (Clavaria fumosa), goździeniec fioletowy (Clavaria zollingeri),  goździeniec purpurowy (Clavaria purpurea), Clavaria flavipes, Clavaria acuta, Clavaria greletii i Clavaria vermiculata.

Goździeńce (Clavaria) to ciekawy rodzaj grzybów z rodziny goździeńcowatych (Clavariaceae). Są grzybami naziemnymi o pojedynczym (przeważnie) nierozgałęzionym, cylindrycznym lub maczugowatym owocniku. Owocniki rozwijają się w grupach. W zależności od gatunku mają kolor biały, śmietankowy, żółty, różowy, fioletowy, brązowy lub czarny. Hymenofor jest gładki, pokrywający całą powierzchnię owocnika. Wysyp zarodników biały, zarodniki gładkie lub kolczaste.
Wszystkie gatunki rodzaju Clavaria występują na lądzie i są saprofitami. Większość występuje w lesie, gdzie żyją na ściółce leśnej, martwej trawie i mchach. Jeden z gatunków Clavaria argillacea żyje w symbiozie z roślinami z rodziny wrzosowatych.

Co ciekawe należące do tego rodzaju gatunki występują na całym świecie na obszarach o klimacie tropikalnym i umiarkowanym. W Europie opisano występowanie prawie 20 gatunków.
Nazwa rodzaju została po raz pierwszy wprowadzona przez Vaillanta w 1727 roku i pochodzi od łacińskiego słowa clava oznaczającego klub, a nawiązuje do gromadnego występowania owocników tych grzybów. Rodzaj ten został również opisany przez Karola Linneusza w jego dziele Species Plantarum w 1753 roku. Później mikolodzy opisali jeszcze 1500 gatunków zaliczanych do tego rodzaju, jednak wiele z nich to synonimy. Niektóre zostały potem przeniesione do rodzajów Clavulinopsis i Ramariopsis. W 1791 roku polską nazwę nadał Józef Jundziłł.

Możliwość komentowania Goździeniec robakowaty została wyłączona :, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , więcej...

Żółciak siarkowy

by on Sie.29, 2014, under Flora i Fauna

Żółciak siarkowyŻółciak siarkowy (Laetiporus sulphureus) to grzyb należący do klasy podstawczaków, nadrzewny, chorobotwórczy, powodujący intensywną zgniliznę brunatną drewna. Atakuje głównie drzewa liściaste, najczęściej dęby, topole, wierzby oraz robinie, rzadziej klony, olchy i drzewa owocowe. Na drzewach iglastych występuje bardzo rzadko. Występuje w parkach, na przydrożnych drzewach, w sadach i ogrodach. W lasach jest rzadszy. Pojawia się od maja do września. Opanowane przez niego drzewo najczęściej ginie w ciągu kilku lat. Jednoroczne owocniki mają bardzo charakterystyczny wygląd. Są duże o średnicy 10-40 cm, wachlarzowate lub półkoliste, najczęściej zebrane w dużych skupieniach, o jaskrawej siarkowożółtej lub żółtopomarańczowej barwie.

Brzeg owocników jest zaokrąglony, falisty, powyginany. Rurki są siarkowożółte, o bardzo drobnych porach. Miąższ ma grubość do 3 cm, jest białawo-kremowy mięsisty i soczysty, o silnym zapachu i nieco cierpkim, kwaskowym smaku. Starsze owocniki (po wyschnięciu) stają się wyblakłe, są lekkie i kruche. Młode owocniki tego gatunku są jadalne, ale przed właściwym przyrządzeniem należy je sparzyć lub obgotować przez kilka minut. Z doświadczeń grzybiarzy wynika, że w praktyce gotowanie (minimum 15 minut) znacząco minimalizuje ryzyko zatrucia. Całkowicie bezpiecznie może być spożywany żółciak rosnący na dębach. Nieprzyjemny zapach zanika po kilku minutach gotowania. Grzyb ciekawy w smaku, chociaż nie każdemu odpowiada. W Polsce wyjątkowo rzadko wykorzystywany kulinarnie. Najlepiej po obgotowaniu panierować go i smażyć jak kotlety. Surowe owocniki są trujące!

Leave a Comment :, , , , , więcej...

Szukasz czegoś?

Użyj poniższego formularza:

Nadal nie znalazłeś tego, czego szukasz? Zostaw komentarz w notce, lub skontaktuj się z nami a zajmiemy się tym.

Blogroll

Kilka bardzo polecanych stron...