GeoExplorer

Tag: saprotofy

Goździeniec robakowaty

by on Gru.17, 2017, under Flora i Fauna

Goździeniec robakowatyGoździeniec robakowaty (Clavaria fragilis) należy do gatunku grzybów z rodziny goździeńcowatych (Clavariaceae). Oficjalnie polską nazwę nadał Władysław Wojewoda w 2003 roku, choć już pod koniec XIX wieku taka była używana (bądź goździeniec łamliwy).
Jest saprotrofem (saprós – zgniły), czyli cudzożywnym organizmem pobierającym energię z martwych szczątków organicznych, rozkładającym je do związków prostych. Poprzez osmotrofię wchłania rozłożoną dzięki trawieniu zewnętrznemu płynną materię. Saprotrofy tworzą w ekosystemach poziom troficzny reducentów. Same są jednocześnie pożywieniem dla olbrzymiej liczby protistów. Dlatego też biorą udział w krążeniu materii w ekosystemach, a tym samym w obiegu pierwiastków w całej biosferze, na przykład węgla, azotu, wodoru, tlenu, siarki, fosforu i innych.

Pomimo, że jest grzybem jadanym jego walory smakowe są nieszczególne, smak łagodny, zapach nieokreślony lub go brak.
Goździeniec zazwyczaj tworzy niewielkie skupiska owocników. Pojedynczy owocnik wyrasta pod postacią długiej, nierozgałęzionej pałeczki, zazwyczaj prostej, czasami robakowato wygiętej, o wysokości od 2 do 12 cm i grubości około 4,5 mm. Zdarzają się też bocznie spłaszczone lub podłużnie rowkowane. U podstawy zazwyczaj jest zwężony, a jego koniec zaokrąglony, o gładkiej powierzchni, barwy białej, żółknący wraz ze starzeniem się. Owocniki są bardzo łamliwe i kruche, do czego nawiązuje drugi człon łacińskiej nazwy gatunkowej: fragilis – kruchy; zaś jego polska nazwa nawiązuje do robakowatego kształtu. Podstawki 4-zarodnikowe. Obłocznię posiada wyraźnie zgrubiałą. Subhymenium ma grubość 30-50 µm i składa się ze splecionych krótkich komórek o grubości 2-3 µm i jest wyraźnie oddzielone od pozostałej części obłoczni.Clavria fumosaZarodniki mają rozmiar 33-43 × 6-9 µm. Strzępki grzybni bez sprzążek. Zarodniki bezbarwne, elipsoidalne, gładkie, o rozmiarach 5-7 × 3-4µm, z małą kropelką.
Upodobane miejsce występowania stanowi półkula północna, w tym na terenie Polski opisano dość liczne jego stanowiska i pojawiają się od lipca do listopada.
Owocniki rosną na ziemi w lasach iglastych, liściastych lub mieszanych, na polanach, w parkach, często wśród mchów, na pastwiskach.
Inne goździeńce (9) występujące na terenie Polski to: goździeniec gliniasty (Clavaria argillacea), goździeniec zaostrzony (Clavaria falcata), goździeniec przydymiony (Clavaria fumosa), goździeniec fioletowy (Clavaria zollingeri),  goździeniec purpurowy (Clavaria purpurea), Clavaria flavipes, Clavaria acuta, Clavaria greletii i Clavaria vermiculata.

Goździeńce (Clavaria) to ciekawy rodzaj grzybów z rodziny goździeńcowatych (Clavariaceae). Są grzybami naziemnymi o pojedynczym (przeważnie) nierozgałęzionym, cylindrycznym lub maczugowatym owocniku. Owocniki rozwijają się w grupach. W zależności od gatunku mają kolor biały, śmietankowy, żółty, różowy, fioletowy, brązowy lub czarny. Hymenofor jest gładki, pokrywający całą powierzchnię owocnika. Wysyp zarodników biały, zarodniki gładkie lub kolczaste.
Wszystkie gatunki rodzaju Clavaria występują na lądzie i są saprofitami. Większość występuje w lesie, gdzie żyją na ściółce leśnej, martwej trawie i mchach. Jeden z gatunków Clavaria argillacea żyje w symbiozie z roślinami z rodziny wrzosowatych.

Co ciekawe należące do tego rodzaju gatunki występują na całym świecie na obszarach o klimacie tropikalnym i umiarkowanym. W Europie opisano występowanie prawie 20 gatunków.
Nazwa rodzaju została po raz pierwszy wprowadzona przez Vaillanta w 1727 roku i pochodzi od łacińskiego słowa clava oznaczającego klub, a nawiązuje do gromadnego występowania owocników tych grzybów. Rodzaj ten został również opisany przez Karola Linneusza w jego dziele Species Plantarum w 1753 roku. Później mikolodzy opisali jeszcze 1500 gatunków zaliczanych do tego rodzaju, jednak wiele z nich to synonimy. Niektóre zostały potem przeniesione do rodzajów Clavulinopsis i Ramariopsis. W 1791 roku polską nazwę nadał Józef Jundziłł.

Możliwość komentowania Goździeniec robakowaty została wyłączona :, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , więcej...

Dzieżka pomarańczowa

by on Gru.16, 2017, under Flora i Fauna

Dzieżka pomarańczowaDzieżka pomarańczowa (Aleuria aurantia) to gatunek grzyba z rodziny Pyronemataceae, rodziny grzybów z rzędu kustrzebkowców (Pezizales). Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1800 roku Persoon nadając mu nazwę Peziza aurantia. W 1870 roku Fuckel nadał obecną uznaną nazwę, przenosząc go do rodzaju Aleuria.
Jest grzybem rozprzestrzenionym na całym świecie. Występuje na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy, ale wyjątek stanowią należące do Antarktyki wyspy: Szetlandy Południowe i Orkady Południowe. Występuje także na wielu wyspach wszystkich oceanów. W Europie na północy występuje po Islandię i archipelag Svalbard i jest bardzo pospolita.

Owocniki dzieżki mają średnicę 20-100 mm. Ich kształt u młodych osobników jest niemal kulisty, później zmienia się w czarkowaty o powyginanych brzegach, a u starszych niemal płaski, okrągławy, płatowato powyginany i o pofalowanych krawędziach. Nie posiada trzonu. Wewnętrzna warstwa rodzajna, w której powstają zarodniki jest gładka, w kolorze od żółtoczerwonego przez pomarańczowy do cynobrowo-czerwonego, strona zewnętrzna jest delikatnie aksamitna, w kolorze od białawego do blado-żółto-ochrowego. Miąższ jest bardzo cienki, woskowaty, kruchy i wodnisty. Ma biało-siwy kolor, słaby smak i zapach, a po rozdrobnieniu zapach staje się przyjemny. Zarodniki są bezbarwne, przejrzyste, podłużnie eliptyczne, pokryte siateczkowatą ornamentacją, z dwoma oleistymi kroplami, o rozmiarach 15-24 × 8-12 µm.Aleuria aurantiaDzieżka pomarańczowa jest saprotrofem (saprós – zgniły), czyli cudzożywnym organizmem pobierającym energię z martwych szczątków organicznych, rozkładającym je do związków prostych. Poprzez osmotrofię wchłania rozłożoną dzięki trawieniu zewnętrznemu płynną materię. Saprotrofy tworzą w ekosystemach poziom troficzny reducentów. Same są jednocześnie pożywieniem dla olbrzymiej liczby protistów. Dlatego też biorą udział w krążeniu materii w ekosystemach, a tym samym w obiegu pierwiastków w całej biosferze, na przykład węgla, azotu, wodoru, tlenu, siarki, fosforu i innych.
Jako grzyb jadalny jest znikomej wartości smakowej z uwagi na brak smaku, rzadko zbierany ze względu na kruchość, ale bywa często wykorzystywany w kuchni do ozdabiania potraw z uwagi na piękny kolor (do zup lub po sparzeniu do świeżych sałatek).

Owocniki pojawiają się zazwyczaj grupowo od czerwca do października, często bardzo licznie, na ziemi, głównie na otwartych, nasłonecznionych miejscach, przypominając wyglądem rozrzucone kawałki skórki pomarańczowej. Dzieżkę najczęściej można spotkać na drogach leśnych i ich obrzeżach, w przykopach i rowach, na wypaleniskach. Występuje zarówno w lesie i w zaroślach, jak w parku, na cmentarzu, w ogrodzie, między bylinami czy trawami, często na świeżo przekopanej glebie. Zdecydowanie unika gleb wapiennych, preferując natomiast gleby gliniaste i piaszczyste. Co ciekawe, często na przykład jest pierwszym organizmem, który pojawia się masowo na naniesionych po powodzi przez rzeki i potoki zwałach piasku i ziemi. W Polsce średnio pospolita. Znana jest też pod nazwą „orange cup”.

Możliwość komentowania Dzieżka pomarańczowa została wyłączona :, , , , , , , , , , , , , więcej...

Szukasz czegoś?

Użyj poniższego formularza:

Nadal nie znalazłeś tego, czego szukasz? Zostaw komentarz w notce, lub skontaktuj się z nami a zajmiemy się tym.

Blogroll

Kilka bardzo polecanych stron...